Altri brani di Sarah Janneh
Descrizione
Voce: Sarah Janneh
Paroliere compositore: Sarah Janneh
Autore: Sarah Janneh
Compositore: Sarah Janneh
Paroliere compositore: Jan van Eerd
Autore: Jan van Eerd
Compositore: Jan van Eerd
Produttore: Jan van Eerd
Coproduttore: NITE
Paroliere compositore: Simme Wouters
Autore: Simme Wouters
Compositore: Simme Wouters
Testo e traduzione
Originale
Er komt een dag, dan lig ik smeltend op de grond.
Hersendood en al gedeeltelijk ontbonden.
Ik word gevonden door een buurman die lucht kreeg van mijn sterven door een steeds grotere stapel aan nietszeggende post.
Voornamelijk belasting, elektra en pensioen. Een paar pogingen om mij te abonneren.
Pas toen het trappenhuis zich vulde met de geur van mijn bederven, drong het tot hem door dat ik daar lag te composteren.
De buurman wist aanvankelijk niet goed wat hij moest doen.
Besloot mijn dood zo lang als mogelijk te negeren.
Hij heeft uiteindelijk een week of twee de dagen lopen tellen alvorens de politie bij mij aan te laten bellen.
In totaal heb ik drie maanden daar gelegen.
Niemand die me kwijt was, niemand die me miste.
Op het einde was mijn leven onvoltooid verleden tijd.
Toen die op was, was ik eenzaam.
Ik lag vergeten en verspreid op het tapijt te wachten op de dag dat ik gevonden word.
Ik zal mijn eigen dood gelukkig niet beleven.
Dat wrede lot blijft mij bespaard.
Dus of het wel of niet zo gaat?
Dat wat moeilijk te voorspellen, maar de gedachte die volstaat.
Het me voor te kunnen stellen. Zolang ik niet ben overleden, zal ik angstig voortbestaan.
Ik zal mijn heden overleven en mijn toekomst ondergaan.
Stel ik ben al op de helft, dan heb ik nog dertig jaar. Slechts een deel daarvan omringd door nabestaanden.
Laat ons zeggen honderdtachtig goede maanden.
Maar het overige deel, dat zijn zevenhonderd weken.
Zeven zoveel dagen en evenzoveel nachten die ik zal slijten in paniek die ik onrustig af zal wachten.
Nog maar één miljard seconden tot de dag waarop ik word gevonden.
Dus ik zal eten met mijn vrienden. Ik zal slapen met geliefden.
Ik zal dansen met toeristen. Ik zal drinken met de rest.
Maar welk feest ik ook bezoek, in welke hoes ik ook berust.
Altijd ergens onderbewust als een steentje in mijn schoen, als een achtergrond orkest. Steeds hetzelfde visioen.
Het stille halve weten dat een kleine kans bestaat dat mijn vrienden mij vergeten.
Dat de liefde mij verlaat.
Mijn leven is nog bezig en tegelijkertijd voorbij.
Geen oneindigheid, zo kort als één die eindigt op de dag dat ik gevonden word.
Tot op de dag waarop ik weet dat jij zal blijven.
Waarop ik niet meer bang zal zijn voor dagen die nog volgen. Voor dingen die nog komen.
Omdat ik weet dat jij er bent.
En of het wel of niet zo gaat?
Dat wat moeilijk te voorspellen, maar de gedachte die volstaat. Het me voor te kunnen stellen.
Als alles waar is waar je zelf in gelooft, zal ik mijn hart niet meer bewaken met mijn hoofd.
Op het onbepaald moment waarop de dingen blijven duren, zal ik wachten.
Alle uren op de dag dat ik gevonden word.
Traduzione italiana
Un giorno mi scioglierò a terra.
Cervello morto e già parzialmente decomposto.
Sono stato trovato da un vicino che ha saputo della mia morte attraverso una pila sempre crescente di posta senza senso.
Principalmente tasse, elettricità e pensione. Alcuni tentativi di iscrizione.
Fu solo quando la tromba delle scale si riempì dell'odore della mia decomposizione che si rese conto che stavo facendo il compostaggio lì.
Il vicino inizialmente non sapeva cosa fare.
Ho deciso di ignorare la mia morte il più a lungo possibile.
Finì per contare i giorni per una o due settimane prima che la polizia bussasse alla mia porta.
Sono stato lì per un totale di tre mesi.
Nessuno mi ha perso, nessuno mi ha mancato.
Alla fine, la mia vita era incompiuta.
Quando finì, mi sentivo solo.
Giacevo dimenticato e disperso sul tappeto, aspettando il giorno in cui mi avrebbero ritrovato.
Fortunatamente non sperimenterò la mia morte.
Mi è stato risparmiato quel destino crudele.
Quindi funziona o no in questo modo?
È un po' difficile da prevedere, ma il pensiero è sufficiente.
Per poterlo immaginare. Finché non morirò, continuerò a vivere nella paura.
Sopravvivrò al mio presente e sopporterò il mio futuro.
Supponiamo che io sia già a metà, allora ho ancora trent'anni. Solo alcuni di loro sono circondati da parenti.
Diciamo centottanta mesi buoni.
Ma il resto sono settecento settimane.
Sette altrettanti giorni e altrettante notti che trascorrerò nel panico che aspetterò con ansia.
Manca solo un miliardo di secondi al giorno in cui verrò ritrovato.
Quindi mangerò con i miei amici. Dormirò con i miei cari.
Ballerò con i turisti. Berrò con il resto.
Ma qualunque sia la festa a cui parteciperò, qualunque copertura accetterò.
Sempre da qualche parte, inconsciamente, come un sassolino nella scarpa, come un'orchestra di sottofondo. La stessa visione ancora e ancora.
La mezza consapevolezza silenziosa che c'è una piccola possibilità che i miei amici mi dimentichino.
Quell'amore mi lascia.
La mia vita continua ancora e continua allo stesso tempo.
Non un infinito, breve come quello che finisce il giorno in cui mi ritrovano.
Fino al giorno in cui saprò che resterai.
Perciò non avrò più paura dei giorni a venire. Per le cose a venire.
Perché so che sei lì.
E funziona così oppure no?
È un po' difficile da prevedere, ma il pensiero è sufficiente. Per poterlo immaginare.
Se tutto ciò in cui credi è vero, non custodirò più il mio cuore con la testa.
Per il momento indefinito in cui le cose continueranno, aspetterò.
A tutte le ore del giorno mi trovo.