Altri brani di Snelle
Descrizione
Produttore: Arno Krabman
Producer: Sander de Bie
Voce: Snelle
Compositore, paroliere: Lars Bos
Compositore, paroliere: Sander de Bie
Testo e traduzione
Originale
Hij heeft haar lievelingsboek vast ingepakt.
Al heeft ze die al honderd keer gelezen.
Hij weet eigenlijk niet eens of ze dat nog kan.
Maar het ging zo hard, zoals verwacht, die laatste weken.
Beneden aan de trap staan de dozen. Hij loopt met rood doorlopen ogen naar boven.
Hij kijkt haar aan en zij heeft echt nog geen idee.
Hij zegt: "Ik hou van jou" en laat alles lopen.
Zij is de kleine lepel, hij weer de grote.
Een kus op haar hoofd en zijn armen om haar heen.
Al is ze er al maandenlang niet meer.
Vannacht is het de allerlaatste keer.
Laat het licht nog even aan.
Stop de tijd, ze mag niet gaan.
En morgenochtend brengt hij haar ontbijt op bed.
En dan lopen ze een rondje door haar nieuwe buurt.
En dan brengt hij haar als altijd zelf wel weg.
Het kan alleen zijn dat het ritje nu net iets langer duurt.
En hij zegt: "Kijk eens lieverd, hier ga je wonen.
Ze gaan je lievelingseten hier koken.
Ze gaan hier beter voor je zorgen dan ik kan. "
Maar dat is allemaal gelukkig pas morgen. Ze doen gewoon of ze de wekker niet horen.
En ze kunnen vast niet slapen door de lamp.
Ze mag niet gaan, maar het gaat niet meer.
Laat het licht nog even aan.
Stop de tijd, ze mag niet gaan.
Laat het licht aan in haar hoofd. Stop de tijd, ze mag niet gaan.
Laat het licht nog even aan.
Laat het licht aan in haar hoofd. Stop de tijd, ze mag niet gaan.
Laat het licht nog even aan.
Traduzione italiana
Deve aver impacchettato il suo libro preferito.
Anche se l'ha letto centinaia di volte.
Non sa nemmeno se può ancora farlo.
Ma tutto è andato così in fretta, come previsto, nelle ultime settimane.
Le scatole sono in fondo alle scale. Sale le scale con gli occhi rossi.
La guarda e lei davvero non ne ha idea.
Dice "ti amo" e lascia andare tutto.
Lei è il cucchiaio piccolo, lui quello grande.
Un bacio sulla sua testa e le sue braccia attorno a lei.
Anche se non è lì da mesi.
Stasera è l'ultima volta.
Lascia la luce accesa per un po'.
Ferma il tempo, non può andare.
E domani mattina le porterà la colazione a letto.
E poi passeggiano per il suo nuovo quartiere.
E poi se la porta via lui stesso, come sempre.
Può darsi che il viaggio duri un po' più a lungo.
E lui dice: “Guarda, tesoro, è qui che vivrai.
Cucineranno il tuo cibo preferito qui.
Si prenderanno cura di te qui meglio di quanto possa fare io. "
Ma per fortuna sarà tutto solo domani. Fanno semplicemente finta di non sentire la sveglia.
E probabilmente non riescono a dormire a causa della lampada.
Non le è permesso andare, ma non può più andare.
Lascia la luce accesa per un po'.
Ferma il tempo, non può andare.
Lascia la luce accesa nella sua testa. Ferma il tempo, non può andare.
Lascia la luce accesa per un po'.
Lascia la luce accesa nella sua testa. Ferma il tempo, non può andare.
Lascia la luce accesa per un po'.