Altri brani di Матвій М.
Descrizione
Produttore: Матвій Матвійчук
Compositore: Матвій Матвійчук
Paroliere: Матвій Матвійчук
Paroliere: Олександр Боярчук
Testo e traduzione
Originale
Погляд рвоне в небеса, вийшов через полив сад, під ногами вже роса, ці прикраси мій фасад. Кожен фініш - новий старт, вирішив для себе сам.
Де реальність, а де -гра? Сонце зійшло, темнота.
-Кожен день у грі і не потрібні ці причини, щоби залишатись, це пуста балаканина.
Головне вкладати усі можливі сили, економ здоров'я, колись скажу це сину. Ей, хаос лежить мало, давно потрібні зміни.
Моя зброя затопила все, це точно не причина, щоби залишатись просто осторонь.
Подивися на все збоку, раджу охолони. Мрію про день, коли я зможу насититись.
Моє кохання зростає, напевно, помітив. Спочатку себе, потім інших всіх.
Почуваюсь з контексту я вирваний, харчуюся виглядом обрію і витоки, вони підсилюють.
Броню одягнув, не -зупинити!
-Погляд рвоне в небеса, вийшов через полив сад, під ногами вже роса, ці прикраси мій фасад.
Кожен фініш - новий старт, вирішив для себе сам. Де реальність, а де гра? Сонце зійшло, темнота.
Я заховаюся далеко за обрієм, там, де порожнеча моя буде заповнена.
Моя зброя - промені, вони заточені, можуть пронизати навіть гостей непроханих.
Я закоханий і це найміцніша броня, витримує кожен удар, коли все погано.
Це захист мій від урагану, це сяйво посеред туману, це запах, що завжди, що сили дурманить.
Мабуть, я виняток з правил. Бачу красу навіть серед бур'яну.
Коли я тут, я вже ніби п'яний, накавав п'ятами, щоб загасити гамір.
Міцний щит робив сам руками, в тиші ніч закрутив приправи, дав цей спліф і я уже пам'ять.
Погляд рвоне в небеса, вийшов через полив сад, під ногами вже роса, ці прикраси мій фасад. Кожен фініш - новий старт, вирішив для себе сам.
Де реальність, а де гра? Сонце зійшло, темнота.
Погляд рвоне в небеса, вийшов через полив сад, під ногами вже роса, ці прикраси мій фасад.
Кожен фініш - новий старт, вирішив для себе сам. Де реальність, а де гра?
Сонце зійшло, темнота.
Traduzione italiana
Lo sguardo è rivolto al cielo, il giardino è stato annaffiato, c'è già la rugiada sotto i piedi, questi addobbi sono la mia facciata. Ogni traguardo è un nuovo inizio, lo ha deciso lui stesso.
Dov’è la realtà e dov’è il gioco? Il sole è sorto, l'oscurità.
- Ogni giorno in gioco e non ti servono questi motivi per restare, sono chiacchiere vuote.
L'importante è investire tutte le forze possibili, nell'economia della salute, un giorno lo dirò a mio figlio. Ehi, c'è poco caos, i cambiamenti sono attesi da tempo.
La mia arma ha allagato tutto, non c'è sicuramente motivo di starne alla larga.
Guarda tutto dall'esterno, ti consiglio di rinfrescarti. Sogno il giorno in cui ne avrò abbastanza.
Il mio amore sta crescendo, avrai notato. Prima te stesso, poi tutti gli altri.
Mi sento strappato dal contesto, mi nutro dell'apparenza dell'orizzonte e delle fonti, si rafforzano.
Indossa l'armatura, non fermarti!
- Lo sguardo è rivolto al cielo, sono uscito per annaffiare il giardino, c'è già la rugiada sotto i miei piedi, queste decorazioni sono la mia facciata.
Ogni traguardo è un nuovo inizio, lo ha deciso lui stesso. Dov’è la realtà e dov’è il gioco? Il sole è sorto, l'oscurità.
Mi nasconderò ben oltre l'orizzonte, dove il mio vuoto sarà riempito.
La mia arma sono i raggi, sono affilati, possono perforare anche gli ospiti non invitati.
Sono innamorato ed è l'armatura più forte, resiste a ogni colpo quando le cose vanno male.
Questa è la mia protezione dall'uragano, questo è il bagliore in mezzo alla nebbia, questo è l'odore che è sempre inebriante.
Immagino di essere l'eccezione alla regola. Vedo la bellezza anche tra le erbacce.
Quando sono qui, sono già ubriaco e scalcio i tacchi per attutire il rumore.
Ho fatto uno scudo forte con le mie mani, nel silenzio della notte ho attorcigliato le spezie, ho dato questa canna e già ricordo.
Lo sguardo è rivolto al cielo, il giardino è stato annaffiato, c'è già la rugiada sotto i piedi, questi addobbi sono la mia facciata. Ogni traguardo è un nuovo inizio, lo ha deciso lui stesso.
Dov’è la realtà e dov’è il gioco? Il sole è sorto, l'oscurità.
Lo sguardo è rivolto al cielo, il giardino è stato annaffiato, c'è già la rugiada sotto i piedi, questi addobbi sono la mia facciata.
Ogni traguardo è un nuovo inizio, lo ha deciso lui stesso. Dov’è la realtà e dov’è il gioco?
Il sole è sorto, l'oscurità.