Altri brani di Magda Umer
Descrizione
Compositore: Włodzimierz Nahorny
Paroliere: Jan Wołek
Testo e traduzione
Originale
Mrok, jak kosmaty pies
Patrz, wrzesień już
Czas rozpalić piec
Posmutniało w ogrodzie i
Nagle postarzało się
Miałeś przecież być?
Autobus twój szedł
Tak, jest już późno
Wróć w lampy ciepły krąg
Do szafy płaszcz
Jabłkami pachnie dom
Przemoczony poeto, siądź
Skończ ten swój niezwykły wiersz
Pusta kartka i tylko znów ogarek świecy
Dla ciebie dziś kupiłam ten zielony pled
Ostatnie jabłka z drzew postrącał wiatr
A miałeś zerwać
Tak mało ciebie mam
Kilka mądrych zdań - to wszystko
Mrok, jak kosmaty pies
Patrz, wrzesień już
I w domu huczy piec
Posmutniało w ogrodzie, cóż
Postarzało nagle się
Miałeś przecież być?
Autobus mój szedł
Tak, jest już późno
Tam lampy ciepły krąg
Znów twoja twarz
Jabłkami pachnie dom
Powiesz pewnie
"Poeto siądź, skończ ten swój niezwykły wiersz"
Pusta kartka i tylko znów ogarek świecy
Dla ciebie dziś kupiłem tych chryzantem pęk
A tutaj jabłka z drzew postrącał wiatr
A miałeś zerwać
Tak mało ze mnie masz
Zatroskana twarz
Przepraszam cię
Hm, ty mnie przepraszasz?
Tak, przepraszam
Hmm, poeto
Już tyle lat się znamy, ciągle coś nie tak
Ale wiesz, warto było czekać na te słowa
Nie wiele osób umie powiedzieć tak ładnie, "Przepraszam"
Mhmm
Traduzione italiana
L'oscurità, come un cane irsuto
Guarda, è già settembre
È ora di accendere il fornello
È diventato triste in giardino e
All'improvviso è invecchiato
Avresti dovuto essere lì?
Il tuo autobus stava arrivando
Sì, è già tardi
Ritorna al caldo cerchio delle lampade
Un cappotto per il guardaroba
La casa profuma di mele
Poeta fradicio, siediti
Termina la tua straordinaria poesia
Una pagina bianca e di nuovo solo un mozzicone di candela
Oggi ti ho comprato questo tappeto verde
Il vento fece cadere le ultime mele dagli alberi
E avreste dovuto lasciarvi
Ho così poco di te
Alcune parole di saggezza: tutto qui
L'oscurità, come un cane irsuto
Guarda, è già settembre
E la fornace rugge in casa
È diventato triste in giardino, beh
All'improvviso è diventato vecchio
Avresti dovuto essere lì?
Il mio autobus si stava muovendo
Sì, è già tardi
Lì ci sono lampade calde
Di nuovo la tua faccia
La casa profuma di mele
Probabilmente lo dirai
"Poeta, siediti e finisci la tua straordinaria poesia"
Una pagina bianca e di nuovo solo un mozzicone di candela
Oggi ho comprato per te un mazzo di questi crisantemi
E qui le mele furono buttate giù dagli alberi dal vento
E avreste dovuto lasciarvi
Hai così poco di me
Volto preoccupato
Mi dispiace
Uhm, ti stai scusando con me?
Sì, mi dispiace
Uhm, poeta
Ci conosciamo da tanti anni e c'è ancora qualcosa che non va
Ma sai, valeva la pena aspettare queste parole
Non molte persone possono dire così gentilmente: "Mi dispiace"
Mhmm