Altri brani di Stanisław Soyka
Descrizione
Seconda voce: Janusz Iwanski "yanina"
Master della rimasterizzazione digitale: Grzegorz Piwkowski
Produttore: Dieter Meier
Ingegnere: Grzegorz Piwkowski
Sassofono: Mateusz Pospieszalski
Ingegnere: Paul Griffith
Percussioni: Piotrek Jackson Wolski
Compositore: CK Norwid
Compositore: Czeslaw Niemen
Testo e traduzione
Originale
Kto mi powiada, że moja ojczyzna to pola zieloność, okopy i kwiaty i chaty i sioła.
Niech wyzna, że to jej stopy.
Dziecka nikt z ramion matki nie odbiera. Pacholę do kolan jej sięga.
Syn piersi dorósł i ramię podpiera.
To braw mych księga.
Ojczyzna moja jest stąd. Wstawaj czółen.
Ja ciałem zza Eufratu, a duchem sponad Chaosu się wziąłem.
Tymż płacę światu.
Naród mnie żaden nie zbawił ni stworzył.
Wieczność pamiętam przed wiekiem klucz Dawidowy ustami otworzył.
Żył – nazwał człowiekiem.
Ojczyzny mojej stopy okrwawione nocami ocrzeć na piasku padam, lecz znam jej twarz i koronę.
Słońca słońc blask.
Dziadowie moi nie znali też innego.
Ja łuki jej ręką tikałem.
Sandały żony nie raz na nich milne ucałowałem.
Niechże nie uczą mnie, gdzie jest moja ojczyzna.
Bo pola zieloność, okopy i krew i ciało i ta jego blizna to ślad lub stopy.
Traduzione italiana
Chi mi dice che la mia patria è campi verdi, trincee e fiori, casette e villaggi.
Lascia che confessi che sono i suoi piedi.
Nessuno strappa il bambino dalle braccia della madre. Lo sgabello le arriva alle ginocchia.
Il figlio del seno è cresciuto e sostiene il braccio.
Questo è il mio libro degli applausi.
La mia patria è di qui. Alzati, barca.
Vengo da oltre l'Eufrate nel corpo e dal Caos nello spirito.
È così che pago il mondo.
Nessuna nazione mi ha salvato o creato.
Ricordo l'eternità fa, un secolo fa, David aprì la chiave con la bocca.
Ha vissuto: lo ha definito un uomo.
Cado sulla sabbia con i piedi insanguinati di notte, ma ne conosco il volto e la corona.
Il bagliore del sole.
I miei nonni non conoscevano nessun altro modo.
Le ho solleticato gli archi con la mano.
Ho baciato i sandali di mia moglie più di una volta.
Lascia che non mi insegnino dov'è la mia patria.
Perché i campi sono verdi, le trincee e il sangue e la carne e la sua cicatrice sono impronte o piedi.